Αχ, αυτό το θέατρο!
Λένε ότι η ζωή είναι μια θεατρική παράσταση. Ο καθένας μας υποδύεται ένα ρόλο. Φοράει τα παπουτσάκια του και αναλόγως των στόχων του, χαράζει πορεία! Το θέμα είναι πόσο καλά είναι τα παπουτσάκια του και πόσο τα φροντίζει....
Βλέπεις άλλους με μπαλωμένα, σκισμένα και διπλοσολιασμένα να γράφουν στο κοντέρ της ζωής και άλλοι με τα lolobutin να μην μπορούν να κάνουν ένα βήμα!
Είναι τελικά τα παπουτσάκια αυτά που κάνουν τη διαφορά???
Από προσωπική εμπειρία θα σας έλεγα, όχι...
Είναι τί παπούτσια πιστεύεις ότι φοράς... πόσο καλά έχεις χτίσει το όνειρο και πόσο καλογιαλυσμένα τα έχεις....Κάθε βράδυ, αυτά δίπλα στο κρεβάτι σου κείτονται μαζί με σένα και περιμένουν το επόμενο πρωί να συνεχίσουν την πορεία τους.... Εσύ τα ορίζεις, τα φροντίζεις επί της ουσίας, τους ορίζεις τις συντεταγμένες που θα κινηθούν...Περιμένουν τα ζεστό σου ποδαράκι να τα οδηγήσει και στο τέλος της ημέρας, όσο πιο λερωμένα και δουλεμένα είναι, τόσο πιο ανθεκτικά γίνονται με το πέρασμα του χρόνου.... Κάθε μέρα περιμένουν να δώσουν την παράστασή τους....Δεν είναι όλες οι μέρες ίδιες... Άλλες μέρες βιρτουόζικα, σκερτσόζα και ανάλαφρα κερδίζουν το χειροκρότημα του κοινού, άλλες μέρες σέρνονται και το κοινό αρνείται να χειροκροτήσει και άλλες μέρες είναι σε τόση φόρμα που δίνουν συνεχόμενες παραστάσεις δίχως σταματημό!
Βλέπεις άλλους με μπαλωμένα, σκισμένα και διπλοσολιασμένα να γράφουν στο κοντέρ της ζωής και άλλοι με τα lolobutin να μην μπορούν να κάνουν ένα βήμα!
Είναι τελικά τα παπουτσάκια αυτά που κάνουν τη διαφορά???
Από προσωπική εμπειρία θα σας έλεγα, όχι...
Είναι τί παπούτσια πιστεύεις ότι φοράς... πόσο καλά έχεις χτίσει το όνειρο και πόσο καλογιαλυσμένα τα έχεις....Κάθε βράδυ, αυτά δίπλα στο κρεβάτι σου κείτονται μαζί με σένα και περιμένουν το επόμενο πρωί να συνεχίσουν την πορεία τους.... Εσύ τα ορίζεις, τα φροντίζεις επί της ουσίας, τους ορίζεις τις συντεταγμένες που θα κινηθούν...Περιμένουν τα ζεστό σου ποδαράκι να τα οδηγήσει και στο τέλος της ημέρας, όσο πιο λερωμένα και δουλεμένα είναι, τόσο πιο ανθεκτικά γίνονται με το πέρασμα του χρόνου.... Κάθε μέρα περιμένουν να δώσουν την παράστασή τους....Δεν είναι όλες οι μέρες ίδιες... Άλλες μέρες βιρτουόζικα, σκερτσόζα και ανάλαφρα κερδίζουν το χειροκρότημα του κοινού, άλλες μέρες σέρνονται και το κοινό αρνείται να χειροκροτήσει και άλλες μέρες είναι σε τόση φόρμα που δίνουν συνεχόμενες παραστάσεις δίχως σταματημό!
Αξίζουν την επιβράβευσή μας.... Αξίζουν την ενθάρρυνση και την παρακίνηση για τη δύσκολη παράσταση ζωής!!!! Περιμένουν από τον οδηγητή τους, αλλά και από εσάς τους θεατές να κρίνετε δίνοντας τους όμως κουράγιο... Τις περισσότερες φορές αναγνωρίζουν τον εαυτό τους, ξέρουν ότι είναι τα κόκκινα, τα όμορφα, τα μοναδικά στα μάτια του ιδιοκτήτη τους!!! Αγαπήστε τα, αναδείξτε τα, στους υπόλοιπους, δώστε τους ρόλους πρωταγωνιστικούς και αυτά σίγουρα θα σας ανταμείψουν... Όσο τα ζορίζεται τόσο αυτά θα σας βγάζουν ασπροπρόσωπους.... Αυτά είναι τα κόκκινα, τα όμορφα τα μοναδικά τα της παράστασης παπουτσάκια!!!!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου